Aux armes, citoyens!

Sinds alle (on)zinnige discussie over ons volkslied denk ik telkens weer aan dat ene zinnetje uit het Franse volkslied: ‘te wapen, burgers’. Niet: lieve mensen, landgenoten, kameraden, gelijkgezinden, nee: burgers en daarmee worden allen aangesproken die volwassen zijn en zich hier metterwoon gevestigd hebben. Maar te wapen? Het is volgens goed Bijbels inzicht toch juist de overheid die het zwaard niet tevergeefs draagt? Zo zei de apostel Paulus het al in zijn brief aan de Romeinen. En wie is de schrijver van een krantencolumn helemaal om dat even onderuit te halen? Nee, maar toch. Mijn eigen volkslied (ja: het Wilhelmus!) leert mij al dat de overheid niet altijd gelijk heeft en dat ik dan in het geweer mag, of zelfs moet, komen. Bijvoorbeeld als de overheid – letterlijk – de grond onder onze huizen weghaalt of als de overheid met ondeugdelijke argumenten onze tot dusver schone lucht met fijnstof komt bezwangeren en vervult met herrie. Bijvoorbeeld als diezelfde overheid zit te slapen en het laat gebeuren dat ons Noordzeestrand met wanbouwsels wordt vol gezet. En in het algemeen als de overheid mij geruststellend toeroept: ‘gaat u maar rustig slapen.’ Denk nu niet dat ik er voor pleit op inspraakavonden, over, laten we zeggen asielzoekerscentra, met dranghekken te gaan gooien of seksistische kreten te slaken en zelfs niet voor het hanteren van welk geweldsmiddel dan ook. Maar: blijf waakzaam en betrokken.

Kees van Zijverden

NHD 26 jan 2018