Blanco

Er ligt een blanco vel en de opdracht luidt: schrijf een column. Een column die past bij het thema “Gelovig”. Dat is nogal wat. Schrijven, in een krant, doe je als je vindt dat je iets te delen hebt. Iets dat de moeite waard is. Iets waar je zo vol van bent dat je het ook anderen wilt vertellen. Maar dat heb ik helemaal niet. Ik ben maar gewoon ik. En dat geloven van mij is maar heel af en toe en ook niet zo heel veel. Dat kunnen anderen veel beter. Maar zo nu en dan is er wel iets. Iets dat mij raakt. Iets waarvan ik denk: dat kan toch niet? Daar zouden we toch beter met z’n allen over na moeten denken. En dan zouden we toch anders handelen? Of, en dat is nog veel leuker, je hoort iets waarvan je denkt: dit moet iedereen weten; zo zou het moeten. Maar als het nu een geheimpje is tussen ons beiden? Dan kan ik het niet verder vertellen en dat zou jammer zijn. Daarom heb ik zo’n hekel aan mensen die mij allerlei dingen “in vertrouwen” vertellen. Want ik kan er niets mee. Of toch wel? Als ik het nu eens vertel alsof ik het zelf heb meegemaakt. Dan is het bijna helemaal waar …. en mijn vel weer vol! Alleen mijn ziel is niet meer blanco.
Kees van Zijverden
NHD 21feb18