Gooi 'ns een steen

Stenen gooien, in onze joods-christelijke beschaving wat je noemt een verworvenheid. Het was de joodse koning David die daar al jong mee begon. En met resultaat! De grote vijand van zijn volk, de reus Goliath, stortte, getroffen door Davids steentje, dreunend ter aarde. Treffend is dat ook de Koran dit spectaculaire verhaal kent. Een verhaal om van te smullen, zeker als het geïllustreerd is door Isings, maar ook Rembrandt kon daar wat van! De bijbel, in sommige opzichten een radicaal boek, spoort ons aan om stenen te gooien. Jezus zei het zelf: ‘wie van jullie zonder zonde is werpe de eerste steen.’ Misschien wringt daar de schoen een beetje? Die voorwaarde om te mogen gooien: ‘wie zonder zonde is’ en het effect daarvan op de gooilustigen: ‘toen ze dat hoorden gingen ze weg, een voor een.’
Het is één van de zeldzame keren dat zoiets als wapenfeit doorverteld wordt: mensen die stenen wilden gooien, zagen er van af en gingen naar huis. Terwijl dat best een gedurfde beslissing is: je hebt je, thuis al, of in de buurtkroeg, gezamenlijk zitten opwinden over wat er nu toch gaat gebeuren. Je was flink en zou ze eens wat laten zien …. En dan doe je niets en gaat naar huis. Leuke thuiskomst, maar wel overeenkomstig de beste tradities van onze joods-christelijke, of islamitische, beschaving!

Kees van Zijverden
NHD 30nov18