Kent u ze nog?

Dit had nooit mogen gebeuren. Dit is onvergeeflijk. Hier moeten we snel iets aan doen.  Er moet hard opgetreden worden. Dit moet tot op de bodem worden uitgezocht. Hangende het onderzoek doen we geen mededelingen. Onbestaanbaar in een land als het onze.
Ooit, in de goede oude tijd, waren er boekjes in de handel met titels als “Driehonderd daverende dooddoeners.” In onze tijd zijn die niet meer nodig. De inhoud is ons al met de paplepel ingegeven. Kernachtig samengevat: “wat leven we toch in een gaaf land!” Voor elk probleem is een oplossing en voor elke oplossing gelden (veel) regels. Maar niet iedereen houdt zich aan elke regel. En niet iedere toezichthouder ziet toe op elke geldende regel. Logisch want er zijn veel regels en weinig toezichthouders. Daarom moeten toezichthouders prioriteiten stellen. Maar toezichthouders hebben ook te stellen met prioriteiten die volksvertegenwoordigers nodig vinden. Soms zijn volksvertegenwoordigers die weer vergeten en vinden ze andere, urgentere prioriteiten. Meestal vanwege druk uit de samenleving. Van ons dus! We ervaren dat toezichthouders door overbelasting niet toekomen aan hun werk: toezicht houden. De conclusie dat er te veel regels zijn ligt voor de hand. Maar wijzelf riepen ooit: dat dát nu niet beter geregeld is!!! In mijn onschuld denk ik aan de tijd van Mozes toen het goed geregeld was: alleen maar tien geboden. Kent u ze nog?

Kees van Zijverden
NHD 29 april 2022