Kwestie van kijken

‘Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen’ is – kort weergegeven – één, het vierde, van de tien geboden. Van ouds zijn we gewend ons leven in te kaderen met regels. Regels wat mag en wat niet mag. Dit gebod werd standaard vertaald als ‘op zondag mag je niet werken,’ wat in brede kringen leidde tot starre opvattingen over de zogenoemde zondagsheiliging. Opvattingen die niet altijd bijdroegen tot een vredig klimaat in gezinnen, in het bijzonder op zondag.

Overigens is die ene vrije dag in de week pas in onze Nederlandse wetten vastgelegd in 1919! En sindsdien zijn we van vijfeneenhalve dag of 48 uur via 45 uur, vijf dagen (1962), 42 uur, uiteindelijk naar de huidige 38- of 36-urige werkweek gegaan. We vonden het allemaal prachtig en waren trots op deze vorm van hoge beschaving.

Of toch niet? Ik lees in mijn dagblad en elders steeds vaker over werkstress, studiestress, ja zelfs keuzestress en binnenkort waarschijnlijk ook zorgstress. We worden gedwongen, of nee, we dwingen ons zelf tot steeds meer in steeds minder tijd. Misschien was het toch zo gek nog niet: zes dagen arbeiden en echt al ons werk doen zodat we één van de zeven dagen vrij van stress zijn om te genieten van al wat ons in deze wereld geschonken is. Kwestie van – anders – kijken.

Kees van Zijverden
NHD 05okt18