Zondag 24 januari * 3e zondag na Epifanie * ds. Henk Haandrikman

Orgelspel    Nun freut euch lieben Christ g’mein (Zingt nu de Heer, stemt allen in)
Jan Pieterszn Sweelinck (1562-1621)

Woord van welkom         door ouderling van dienst

Aansteken kaarsen met filmpje: lied 458 – Zuivere vlam

Groet en Bemoediging

Inleiding

Deze week begint de actie kerkbalans. Zoals u weet, of misschien niet weet: een kerkelijke gemeente krijgt geen subsidie maar leeft van de vrijwillige bijdrage van haar leden. Naast alle beperkingen is het ook financieel voor onze gemeente een zwaar jaar geweest.
Het thema voor dit jaar is : Huis van hoop.
We zijn rijk met onze gemeenschap en ons kerkgebouw.
Ze zijn allebei een huis, een thuis.
En juist die twee waren in het afgelopen jaar grotendeels onbereikbaar.
In een crisis, zo ingrijpend en onafzienbaar wil je toch schuilen en elkaar opzoeken en bemoedigen!
We hielden contact door middel van de bloemengroet, telefoontjes, kaarten, e-mails, de diensten online, voorzichtige bezoekjes.
Zo bouwden wij een onzichtbaar huis, een huis van hoop.
De hoop dat we weer elkaar ontmoeten als gemeenschap in de Zuiderkerk.
Elke gemeenschap heeft een huis van hoop nodig.
Dat we daar voor zorgen ook in de toekomst.
Zo heeft de landelijke actie de naam: “Geef vandaag voor de kerk van morgen”.

Kerken hebben het in deze tijd zwaar. We zien achteruitgang in ledental. En je vraagt je af: wat hebben we verkeerd gedaan, waar namen we de verkeerde afslag?
Weten we nog wel mensen aan te spreken? Daar moeten we flink over nadenken maar het is goed om te bedenken dat het niet alleen van ons afhangt.
We horen vandaag hoe de discipelen worden geroepen zonder dat ze bewust op zoek waren. Ze gooiden wat lijntjes uit net zoals de vele vissers die nu in deze tijd hun plek innemen langs de vele wateren van Enkhuizen.
We gooien wat lijntjes uit… waarnaar?
Opeens was daar iemand die daar inhoud aan gaf, richting aan gaf. Het vraagt wel wat van ons – vissers van mensen te worden. De kerk is een plek waar daarin geoefend wordt, een plek waar geoefend wordt om lijnen van hoop uit te zetten en uit te gooien. Als er iets belangrijk is voor de toekomst… dat er zo’n plek in de samenleving is, in elke gemeenschap, dorp of stad. Misschien op een andere manier zoals wij nu vorm geven aan de kerk maar zo’n  plek waar we ons geroepen weten gestalte te geven aan de hoop die in ons leeft. Met de hoop en het vertrouwen dat het niet alleen van ons afhangt. Wij zijn het niet die roepen. Het is Gods roepstem die mensen de oren doet spitsen en aanzet tot betrokkenheid. En die roepstem stopt niet, nooit. Dat lijntje wordt ons toegeworpen.

Om een huis van hoop te bouwen voor nu en voor de toekomst. Dat we in die toekomst willen investeren, met onze tijd, met onze talenten, met ons geld.
Wij bidden om een huis van hoop, een huis van licht, een huis van vergeving en ontferming. Wij luisteren naar een lied als gebed om ontferming

Kyrie           filmpje Kom met het licht van uw vertrouwen

Gloria          psalm 66:1 en 7

Lezing         Marcus 1: 14-20

Orgelmuziek  lied 531 (Jezus die langs het water liep)
intussen plaatjes via onderstaande linken.

https://resolver.kb.nl/resolve?urn=urn:gvn:TM01:01676&role=page&count=1&role=image&size=large

https://www.bijbelin1000seconden.be/menu/tiki-download_file.php?fileId=3306&display

https://www.bijbelin1000seconden.be/menu/tiki-download_file.php?fileId=4968&display

Preek

Geef vandaag voor de kerk van de toekomst.
Enkele jaren geleden werd er gesproken over een tijd van Godsverduistering. Er waren sombere voorspellingen over het verdwijnen van kerk en geloof en zelfs God. De secularisatie zou niet meer te stoppen zijn. En ook in eigen kring, zoals u hebt kunnen horen en lezen, maken we ons zorgen over hoe het verder moet als we de huidige tendens 25 jaar verder trekken – wat is er dan nog over hier ter plaatse? In onze Protestantse kerken neemt de vergrijzing toe, ook hier in Enkhuizen. In mijn rondgang door de gemeente, is het een thema dat bijna steevast aan de orde komt. Kinderen, kleinkinderen die geen kerkganger meer zijn. Soms gaat dat gepaard met schuldgevoelens een idee te hebben gefaald.

Geloof zal niet verdwijnen. God laat niet los. Daar ben ik vast van overtuigd. Hoe we kerk zijn, dat zal veranderen maar ook een kerk zal er zijn, een gemeenschap van mensen die net als de discipelen geraakt worden door een stem die mensen weghaalt bij gedachten dat er nooit wat zal veranderen, dat we zijn overgeleverd aan krachten waar we geen invloed op hebben, dat de mens alleen maar aan zichzelf denkt.
Ik werd deze week geraakt, zoals velen door de stem van een jonge Amerikaanse vrouw: Amanda Gorman. Hoe zij haar gedicht voordroeg bij de inauguratie van president Joe Biden. Zo krachtig, zo raak, zo vol hoop en licht. Ik denk zelfs als je het niet verstond, het Engels niet machtig bent, dat de boodschap nog over kwam. Een soort Pinkstertaal. Ik hoop dat er binnenkort een goede vertaling zal zijn.
Het kan zomaar gebeuren dat de toekomst zich aandient. Dat jonge mensen het stokje van de hoop overnemen met hun woorden, met hun taal, met hun vormen, met hun liederen en bijeenkomsten. Dat we die toekomst open houden ook hier in Enkhuizen.

Het kan zomaar gebeuren dat de toekomst zich aandient. Dat weten we toch met Kerst in de rug? Ook al lijkt alles daartegen te getuigen. Een heel troostvol verhaal vind ik dan altijd weer is het verhaal dat vaak samen met de roeping van de discipelen wordt gelezen: de roeping van Samuël.

U kent het vast wel. De jonge Samuël, een kind nog, is knechtje van de oude priester Eli in de tempel. Hij hoort ’s nacht tot drie keer toe een stem die hem roept. Hij denkt dat het de oude Eli is maar als hij voor de derde keer aan zijn bed staat, weet de oude Eli hem uit te leggen dat deze stem de stem is waar de verhalen over vertellen, dat er een God is die ons zoekt en ons de ogen opent voor een toekomst van licht en hoop en vertrouwen. De oude Eli, die wat plichtmatig met geloof en tempel in de weer is. Het interesseert de mensen niet meer zo, het lichtje van God brandt maar op een heel laag pitje. De godslamp bijna gedoofd. Maar toch is hij degene die woorden kan geven aan wat S. overkomt, hij kan het in een verband plaatsen zodat S. er wat mee kan. Omdat de oude Eli toch was doorgegaan met de vieringen. Al kwam er bijna niemand meer.

Het moest hem worden uitgelegd door een oude man want – en dat is het troostende – er staat: Nu was het woord des Heren in die dagen schaars, gezichten waren niet talrijk. Of zoals in de nieuwe vertaling: Er klonken in die tijd zelden woorden van de Heer er braken geen visioenen door.

Is dat niet het gevoel dat we hebben in deze tijd? Wat zien we van God? Wat horen we van God?
En dat dan opeens via een jongere, een kind nog, de toekomst zich opent.

Grappig dat het er zo staat. Als een natuurlijk gegeven, een soort weerbericht. Er zijn tijden van droogte en er zijn tijden met overvloedige regen. Er zijn tijden waarin het woord van God overal opgevangen kan worden en er zijn tijden waarin je weinig of niets hoort. Daar zit bijna iets geruststellends in: na zo’n  droge periode komt wel weer eens een flinke plensbui. Zoiets als in dat mooie gedicht van de engelse dichter Longfellow:

Zoals woeste stromen plots
in droge rivierbeddingen opkomen
hoewel de lucht nog wolkeloos is,
omdat het regent,
ver weg bij de bron.
Zo kan het dat harten
waaruit de hoop is weggevloeid
weer vol raken
tot overstromen toe.

En zij die dit zien,
verwonderen zich
en weten niet
dat God ver weg
bij hun bronnen
als regen is gevallen.

Leven we in een tijd van droge rivierbeddingen?
Misschien. Maar dan is het wel zaak om die rivierbeddingen open te houden.

Blijven vieren ook al zegt het je niet altijd evenveel, ook al merk je hele tijden niets, blijven vieren om de kans te lopen dat Gods stem opeens op een heel nieuwe manier tot je doordringt en je leven meer inhoud geeft. Blijven vieren is de woorden van Samuel in de mond nemen en zeggen: ‘hier ben ik, Heer, uw knecht luistert.

Zo kunnen we zelf, om in het beeld van het gedicht van Longfellow te blijven, de rivierbedding zijn zodat wanneer het bij de bron regent het water kunnen opvangen en een levengevende rivier worden, een inspiratiebron voor de wie na ons komen.

Geef om de kerk van de toekomst.

Meditatieve muziek filmpje  lied 833 – Neem mij aan zoals ik ben

In memoriam

Lied 961

Gebeden

Collectepraatje

Slotlied lied 840 – Lieve Heer, gij zegt kom

Zegen                             

Orgelspel    echofantasia in d – Jan Pieterszn Sweelinck