zondag 14 april * Palmzondag

Zacharia: 9: 9- 10 en  Lucas 19, 29 – 40

door pastor Louise Kooiman
mmv Kinderkoor: Eigenwijs, olv Marieke Botman, met Djurre Bosman, gitaar en Wiesje Mazereeuw, piano. Aan het orgel: Jan Spijker

Eigenwijs zingt: Goedemorgen, Welkom allemaal

Bemoediging

Drempelgebed

lied: nr. 538: 1, 3, 4 Een mens te zijn op aarde

 

 

 

 

 

 

                    Kyriegebed

Lied 561: 1,3,4 O, Liefde die verborgen zijt.

Eigenwijs zingt: Groeien

[Kinderen verlaten de kerk]

Gebed bij de opening van de schrift:

Zacharia: 9: 9- 10

lied 554: 1 en 2 Welkom. Welkom.

Lucas 19, 29 – 40

Lied 552: 1 en 3 Dit is een dag van zingen

Verkondiging

Gemeente van onze heer Jezus Christus.

Twee weken geleden zijn we met de kerkenraad een weekend samen weg geweest om stil te staan bij dit bijzondere verhaal van vandaag; de intocht in Jeruzalem.
Om dichter bij het verhaal te komen, om er, als het ware, in te kruipen hebben we het verhaal uitgespeeld. Bibliodrama noemen we dat. Enkele kerkenraadsleden kropen in de huid van: Jezus,
van de leerlingen en van de eigenaar van de ezel.
Maar stelt u zich nou eens voor dat de leerlingen van Jezus, konden lezen en schrijven, en zij alles hadden opgeschreven wat zij hadden meegemaakt. Dat men tijd en afstand kon overbruggen daar vanuit Jeruzalem. Sterker nog, een van die leerlingen van Jezus had een brief geschreven aan u als gemeente. Misschien had die brief er dan wel zo uitgezien:

Lieve mensen van Enkhuizen en omstreken,

Het is nu bijna 2000 jaar geleden na de grote tragedie die wij hier meemaakten in Jeruzalem. Jezus was 33 jaar oud en had drie jaar met ons rondgetrokken door Israel. We hebben èn veel van hem geleerd èn veel met elkaar meegemaakt.
Velen van ons hadden alles achter zich gelaten om met hem mee te gaan. Op de een of de andere manier geloofde ik ook dat ik dat moest doen. En ik heb er echt nooit spijt van gehad.
Drie jaar trokken we rond en ik zag veel bijzondere dingen, leerde veel en begreep dat er iets bijzonders aan de hand was met Jezus. God noemde hij: zijn vader. En daarmee wilde hij aanduiden dat hij een speciale relatie met hem had. Hij voelde altijd dat God dichtbij was.
Ik begreep dat niet altijd en God was voor mij wel eens ver weg, zeker in die periode die na die intocht plaats vond. Ik twijfelde aan alles. Misschien herkent u dat wel, zoveel eeuwen later. God lijkt soms veraf en dan begin je te twijfelen en weet je het niet altijd meer zo zeker. Maar voor Jezus was het anders. God trok met hem mee, zo leek het en hij stelde al zijn vertrouwen op hem, Dat gaf hem energie en kracht om te doen wat hij moest doen.
Maar op een keer was het anders, toen later aan het kruis, toen schreeuwde hij en leek hij wanhopig. Hij voelde zich zo eenzaam en riep uit: Mijn God mijn God waarom heb je mij verlaten. Ik begreep het wel, het was ook onverdraaglijk wat hem was overkomen.

Maar goed, zover ben ik nog niet, eerst nog die intocht, toen op die bewuste dag daar bij Betanie. We kwamen weer in de buurt van Jeruzalem, bij de Olijfberg. Ik weet het nog heel goed. Jullie vieren als volgelingen van hem, natuurlijk Palmpasen, de intocht in Jeruzalem, en een week erna vieren jullie Pasen, de opstanding van Jezus, maar voor het zo ver is, er is hier veel gebeurd, wat een onvergetelijke indruk op mij heeft gemaakt. Trouwens op ons allemaal, niemand van ons zal die periode en wat er toen gebeurde ooit vergeten.

Aanvankelijk leek het nog allemaal prachtig. Toen wij bij Betfage en Betanie kwamen, vroeg Jezus of wij samen naar een dorp verderop wilden gaan. Er was daar een veulen dat nog nooit door iemand was bereden en dat moesten we ophalen. En als de eigenaar van het veulen er naar vroeg, dan moesten we zeggen` De Heer heeft het nodig`. Zo zonder pardon moesten we die ezel meenemen. Wonderlijk, hoe we op pad gingen. Vol vertrouwen en vol goede moed. Zo gebeurde het wel vaker dat Jezus ons bijzondere opdrachten gaf en ook al begrepen we het niet altijd, de meesten van ons vertrouwden hem blindelings.

Al moet u niet denken dat het volgen van Jezus altijd zo gemakkelijk is geweest. Hij was soms nogal radicaal. We wisten dan niet of we het zelf waar konden maken wat hij predikte. Maar tegelijkertijd kon ik hem niet loslaten. Ik had nog nooit zo iemand meegemaakt als hij.
Hij was een zeer bijzondere rabbi, hij irriteerde maar inspireerde ook enorm.
En toen, toen met die ezel was ook een bijzondere gebeurtenis.

Inderdaad kwamen we in het dorp en gebeurde het zoals was voorspeld. We hebben het veulen meegenomen, en de eigenaar die er naar vroeg. accepteerde onze verklaring ook meteen. Zonder tegenwerpingen mochten we het dier meenemen. En toen we terugkwamen waren we zeer verrast. De andere leerlingen wierpen hun mantels over het veulen heen en daarop ging Jezus zitten. En ook gooiden ze hun mantels voor hem uit op de grond.
En zo vertrok hij van de Olijfberg en trok hij op naar Jeruzalem. En onderweg sloten mensen zich bij ons aan. En we waren allemaal vol van enthousiasme en we begonnen allemaal God te prijzen om alle wonderdaden die we hadden gezien. Prachtig, wat voelde ik mij opgewonden en verwachtingsvol. Er zouden vast nog veel bijzondere dingen gebeuren met Jezus als rabbi. En ik,? ik mocht er bij zijn.

Later veel later heeft Lucas, en ook de andere evangelisten, het verhaal ,zoals ik het nu vertel, ook opgeschreven. Ze hebben daar een mooie verbinding meegemaakt met de profeet Zacharia. Deze had iets geschreven over de ezel; Juich, Sion,» Jeruzalem», schreeuw het uit van vreugde! Je koning is in aantocht, bekleed met gerechtigheid en zege. Nederig komt hij aanrijden op een ezel, op een hengstveulen, het jong van een ezelin. Hij zal vrede stichten tussen de volken. Zijn heerschappij strekt zich uit van zee tot zee, van de Rivier tot de einden der aarde. Toen begreep ik dat het allemaal zo heeft moeten gebeuren, of misschien heeft Lucas het wel zo opgeschreven omdat hij duidelijk wilde maken wie Jezus nu precies was. Voor hem was hij de Messias. Lucas was ook een Jood en wilde verbonden blijven met de Joodse traditie, met de profeten die de komst van de Messias hadden beschreven.

Maar goed. U weet hoe het verder gegaan is.
Ik schrijf deze brief eigenlijk als een begeleidend schrijven, bij het verhaal dat u in deze tijd wel naar goede gewoonte hoort en leest.
Want het lijkt zo vreemd en zo ver weg, maar het proces wat er met hem gebeurde is van alle tijden. Want wat waren de mensen aanvankelijk blij en positief toen met zijn intocht in Jeruzalem. Ze zagen het helemaal zitten met hem en wij ook, maar ineens keerde het tij. Ik weet niet wat er gebeurde. Plotseling sloeg alles om.
Natuurlijk hij sloeg ook alles om in de tempel, hij was boos dat zij de tempel tot een rovershol gemaakt hadden, maar dat is toch geen reden om zo op hem te reageren.?
Jezus bleek ineens voor veel mensen een gevaar te zijn. Eerst liep iedereen met hem weg, en daarna telde hij niet meer mee. Ze wilde hem zelfs dood hebben.
Vandaag Hosanna en morgen kruisigt hem.

Wellicht kent u dit ook in uw eigen leven. Ja, Wie kent dat eigenlijk niet…. dat je iets doet, of juist nalaat, waar je later enorm spijt van had? Dat het leven zo vaak twee gezichten heeft.
Waar je je schuldig over voelt, en als je heel eerlijk bent zelfs een beetje voor schaamt?
Een vriendschap die je verwaarloosde;
Een veel te hard oordeel over wat je zoon of dochter deed, een ruzie met je ouders en je kwam er niet meer op terug … Je sprak niet al te goed over een ander, om er zelf wat beter uit te komen. Ieder kent wel voorbeelden uit zijn/ haar leven van spijt, van schuldig voelen/ zijn, van berouw, van besef dat je iets niet zo had moeten doen, zoals je het gedaan hebt.
Wij leggen onze onvrede op een groep, of op een persoon en die wordt tot zondebok verklaard. Of je was zelf slachtoffer en je werd zomaar na jarenlange trouw arbeid aan de kant gezet. Wat kunnen mensen elkaar soms bezeren.

Ik herken het maar al te goed, hoe dit gaat in een mensen leven. Ook ik heb kort na zijn gevangenneming dingen gedaan waar ik liever over zou willen zwijgen, Niet iets om trots op te zijn. Maar wat er met Jezus gebeurde was onbegrijpelijk. Eerst werd hij bejubeld en later verguisd. De mensen hielden eerst van hem en later werd hij verraden. Door de mensen om hem heen en ook uiteindelijk door enkelen van zijn leerlingen.

Ik weet natuurlijk ook wel dat Liefde en verraad, zo dicht bij elkaar liggen . Je zou zelfs kunnen zeggen, dat ze bij elkaar horen. Er kán immers nooit sprake van verraad zijn, als er geen liefde is. En niet van ontrouw, zonder ervaren trouw. ’t Eén is de keerzijde van ’t ander… Dat betekent dat ook de liefdes, de vriendschappen niet op voorhand stáán als een huis. Ze zijn kwetsbaar Daar kunnen we ons maar beter mee verzoenen. Hoe zult u vragen?
Wel. mogelijk, door er aandacht aan te geven. Op z’n tijd te zeggen, ‘ik hou van je’, of dank dat je mijn vriend bent en ik de jouwe mag zijn. En ook: het spijt me zeggen als je weet dat je een ander tekort deed. En als een ander jou kwetst…dat aangeven.

Ja we hebben wel veel geleerd toen en er is veel gebeurd, na die bewuste intocht.
Zijn weg werd een lijdensweg en uiteindelijk moest hij sterven
En toch heb ik steeds geweten dat ik hem op zijn weg moest blijven volgen. Zo goed en zo kwaad als het ging. Ik ben hem gevolgd ook na zijn dood.
En toen werd het Pasen, en toen ben ik alles gaan begrijpen.
En ik heb begrepen dat God hem uiteindelijk toch niet in de steek liet. Dat hij er bij was toen hij stierf. Want God laat mensen nooit in de steek. Zijn vader, op wie hij zo vertrouwde heeft hem vastgehouden, ook door de dood heen. Want de dood heeft niet het laatste woord.

Maar dat feest van Pasen gaat u volgende week vieren.
Lieve mensen van Enkhuizen,
God zegen u in de komende stille week op uw verdere weg.

Hoogachtend,
leerling van Jezus.

Amen.

Orgelspel

Lied 550: 1 en 3 Verheug u, gij dochter

[Kinderen komen binnen]

Eigenwijs zingt : Hosanna Hoera .

Dankzegging en voorbeden met acclamatie: Kom adem ons open.

Eigenwijs zingt : Onze vader

Collecte.

Slotlied: 556: 1,2,3,4,5 Alles wat over ons geschreven staat