Zondag 16 mei * Wezenzondag * liturg: ds. Henk Haandrikman * preek: Michiel Vos

Orgelspel

Woord van welkom         door ouderling van dienst 

Zanggroep                      Lied 293       intussen aansteken kaarsen 

Groet en Bemoediging 

Inleiding

Deze zondag na Hemelvaart en voor Pinksteren, heeft de bijnaam “Wezenzondag”.

Met Hemelvaart heeft Jezus afscheid genomen van zijn discipelen en de heilige Geest is er nog niet. Ze voelen zich als wezen, weten niet hoe het verder moet. Soms voelen we ons ook zo: Alleen op de wereld.  Soms denk ik dat het een algemeen gevoel is in onze samenleving. Negentien jaar geleden werd Pim Fortuyn werd vermoord. Zonder verder in te gaan op zijn gedachtegoed denk ik aan de treffende titel van een van zijn boeken: “De verweesde samenleving”.

Wat wil hij daarmee uitdrukken? Ik denk zoiets als: stuurloos, ontheemd, gedesoriënteerd, verloren.
Tussen miljoenen anderen alleen op de wereld en niet weten waar je heen moet.
Heel veel mensen zijn de weg kwijt, weten niet meer hoe ze moeten reageren op wat er allemaal in de samenleving gaande is. Het ontbreekt velen aan sturing, aan een bedding waarin hun rivier stromen kan, aan een groter verband waarin hun leven zijn plaats heeft, aan een kompas, een gids.
En daarom reageren ze maar primair, vanuit hun gevoel, of nog erger: vanuit een soort overlevingsinstinct: de verweesde samenleving.

Daarnaast kun je je ook persoonlijk verweesd voelen: in het gemis van je ouders ook al zijn ze honderd geworden, in het verlies van een geliefde, of ook geestelijk in het vervreemden van vrienden of kinderen, of in het kwijtraken van God…
Het verweesde gevoel het alleen te moeten doen. Dat is in het geloof niet anders. Waar is God? Is God er wel? Jezus vertrouwt het ons toe maar hoe hard roepen we bij tijd en wijle: help me toch. Hoor mijn roepen!

Voor we als gemeente door de Geest gedreven uitbarsten in Pinksterenthousiasme en geestkracht, is het goed stil te staan bij het vacuüm waar veel mensen in moeten leven. Wezenzondag als liturgische markering van loslaten en leegte. Een afwezigheid die recht doet aan de ervaring van de gelovige mens. In ons deel van de wereld is dat sterk aanwezig. Dat relativerende, dat twijfelende. In de Verenigde Staten ligt dat wellicht weer anders zoals we straks zullen horen.

Toch, in het geloofsleven zijn er momenten van de ervaren afwezigheid van God. Niet altijd ontmoeten we God in ons leven. De afwezigheid is een wezenlijk onderdeel van het geloof. We hoeven niet in paniek te raken wanneer God voor ons gevoel wat verder weg is. We hoeven ons zelf ook niet gelijk als ongelovig te bestempelen wanneer kerk en geloof wat verder van ons af komen te staan. God blijft en zal Zijn Geest schenken. Maar we moeten het voor ons besef vaak ‘alleen doen’.   Dat is het besef van deze zondag. Zijn we alleen gelaten? Het volgende lied suggereert dat dat niet zo is.

Zanggroep                      Lied 663

Gebed om ontferming    

 Zanggroep                      Lied 868: 1

Lezing                   Ook het volk Israël voelt zich verweesd. In de lezing van vandaag bevindt het zich in de woestijn. Bevrijd uit de slavernij van Egypte. Wel vrij maar hoe ga je om met die vrijheid? Wil vrijheid vrijheid blijven vraagt dat om een heilzame begrenzing.  Dat zijn de tien geboden. Maar die hebben ze nog niet ontvangen. Weten niet hoe verder. Volgende week met Pinksteren horen we hoe Mozes de tien geboden ontvangt. Nog is het niet zover maar horen we de oproep om zich voor te bereiden.           Exodus 19: 1-11

Zanggroep                       Lied 868: 2 en 5

Preek van de leek door Michiel Vos     de tekst van de preek van Michiel Vos is niet in geschreven vorm beschikbaar, maar u kent hem wel beluisteren via de volgende link:                           

 https://www.kerkomroep.nl/#/kerken/10703

 Zanggroep                       Lied 967: 1,2,3,5

Collectepraatje

Gebeden

Zanggroep                       Lied 680: 1, 3, 5      (opmaat naar Pinksteren)

Zegen

Orgelspel