Mensenmens

We kennen ze allemaal, die mensen die er altijd in slagen met anderen in gesprek te komen, op hun best zijn als ze bij iemand op bezoek kunnen, een praatje kunnen maken of op een andere manier weer een contact leggen. Zij hebben het moeilijk in deze tijd van coronazorgen en -beperkingen. Maar zij zijn het ook die in de meest penibele omstandigheden toch weer een weg vinden naar een contact. Ik ben daar jaloers op. Ik ben geen ‘mensenmens’, integendeel, ik denk op mijn best te zijn ‘met een boek in een hoek’ en belaag mijn medemensen bij voorkeur met behulp van de afstandelijke computer. Toen ons kabinet verordonneerde dat we thuis moesten blijven en in ieder geval afstand houden, dacht ik ‘so what?’ Nu dat een poosje gaande is begint er toch iets te knagen: die afzondering is niet alleen maar rustig en veilig, contacten met mensen blijken echt onmisbaar voor ons allemaal, ook voor mij: ik mis jullie. Ik ben geneigd om te vragen: missen jullie mij ook een beetje?! Het is natuurlijk maar klein mensenleed in deze luxueuze wereld waarin ieder zich ook nog inspant om dat leed op te vangen. Toch, het maakt iets meer invoelbaar hoe dat geweest moet zijn, die onvergelijkelijke en opperste eenzaamheid en verlatenheid ooit daar in Gethsemané. Die overigens ook werd overwonnen.

Kees van Zijverden
NHD 17apr20