Niets

Regelmatig spreek ik iemand die al twee maanden klaagt dat het leven zo saai is geworden. Er is niets te doen en je kunt niets doen. Afgezien van de aan corona gewijde persconferenties waarin begripvolle, meelevende bestuurders ons vertellen vooral niets te doen, is dat ook wel waar. Het lijkt een ritueel geworden: zeven uur persconferentie met als conclusie: blijf zitten waar je zit. Dan talkshow waarin aanwezigen, ieder op eigen wijze, constateren dat we vooral niet veel moeten doen. Vervolgens journaal met fragmenten uit de persconferentie en een presentator die ons toevertrouwt: u mag nog even niets doen. Volgende morgen, verrassend, een krant waarin hetzelfde staat, onderstreept door twee, drie of meer pagina’s achtergrondartikelen en plaatjes over ….. niets. En toch ….. . In Afrika waren sprinkhanen en er was een bizarre dictator in Brazilië en een voortdurend net niet geslaagde staatsgreep in Colombia en bijna een economische ramp in Rusland en wat zou Erdogan uitspoken in Syrië en gaat het in de Verenigde Staten nog steeds over Trump en Biden? En vooral niet vergeten: er waren toch vluchtelingen in het Middellandse zeegebied in allerlei overvolle kampen?? Hebben ze daar geen corona en doen we daar ook niets? De oorverdovende stilte over allerlei zaken die vroeger belangrijk leken illustreert op akelige wijze: het hemd is nader dan de rok. Ik vind het maar niets.

Kees van zijverden
NHD 15mei20