Pinkstress?

Toen ik mij dezer dagen opmaakte om van een geslaagde familiereünie in Drenthe terug te keren naar het vertrouwde Westen zei een van de kinderen geruststellend: je hebt dit jaar in ieder geval geen last van het Pinkpopverkeer. Dat was waar, maar de hoeveelheid sleurhutten onderweg maakte het er niet rustiger op. Hoe anders was dat in Drenthe. De reeën ritselden tussen de bomen achter ons huis, op de tuintafel pauzeerde een eekhoorn, tussen de buien door scheen de zon en het was genieten van gezelligheid op gepaste afstand. Zo bezien echt een onvergetelijk jaar … Of anderen dat ook zo ervaren? De piloten en passagiers van Ryanair boven Belarus zullen het ook nooit meer vergeten en zo is er meer, zowel groot als klein, leed dat mensen bezighoudt. Zoveel meer, dat de verleiding groot wordt om spoorslags terug te keren naar Drenthe of een ander oord, ver van krant, tv en telefoon. Ver van informatie over de haperende uitvoering van goede voornemens, op- en uitgebrande ministers en Kamerleden, kwartettende fractievoorzitters en wanhopige woningzoekenden. Maar mijn plaatsje daar is al weer bezet en ach, naast mijn achterdeur ritselt iets. Iets dat bij nadere inspectie een broedende eend blijkt te zijn. Zij kende die psalmregel nog die ik even vergat: ‘Zelfs de mus vindt een huis en de zwaluw een nest waarin ze haar jongen legt.’ Wat zoek je toch in Drenthe?

Kees van Zijverden
NHD 28mei2021