Ruimte voor nieuw normaal

Iets dat overeenkomstig de regel is noemen we normaal. Met de kreet ‘doe normaal, mens’ bedoelen we dat iemand in strijd komt met ‘de regel.’ Misschien streeft de schuldige een nieuwe regel na, ‘het nieuwe normaal.’ Misschien ook niet. Dat maakt onzeker. In onzekerheid vinden allerlei ideeën een voedingsbodem. Kijk maar naar het stembiljet voor de komende verkiezingen. Allemaal ideeën, rijp en groen, ondoordacht en weloverwogen, verwerpelijk en verbijsterend.

Onzekerheid is een motief dat in allerlei artistieke uitingen van de mensheid terugkeert. Sprekend voorbeeld zijn de verhalen van het joodse volk over de ballingschap zo’n 2500 jaar geleden. Alles waarmee zij vertrouwd waren, wat ‘normaal’ was, zelfs hun prachtige religieuze centrum, de tempel, werd afgebroken of buitgemaakt. En zij zelf gedeporteerd. De echo van het leed van die ballingschap horen we terug in muziek van Bach, in negrospirituals, maar ook in popmuziek van Don McLean, zo herkenbaar is dat gevoel van onzekerheid. Maar dat is niet het einde, integendeel, er daagt licht aan het eind van de tunnel ofwel: er is ruimte voor een nieuw normaal. Het verhaal van die ballingschap eindigt met een opdracht: ga terug naar waar je vandaan komt, en herbouw wat is vernield. Ze gaan terug en aan de slag. Er verrijst een nieuwe tempel op de oude plek, alleen – wellicht een boodschap voor ons? – alles is wat soberder.

Kees van Zijverden
NHD 05mrt21