Scheiding

Hoewel de berichten in de media anders doen denken, lijken politici alle tijd van de wereld te hebben om zich op dwaalsporen te begeven. Het levert vermakelijke, soms ook irritante uitspraken op. Uitspraken die een inmiddels royaal gevestigde immigrante zou karakteriseren als ‘een beetje dom!’ Vooral lokale vertegenwoordigers van op zich redelijk lijkende en waarschijnlijk ook wel democratischgezinde groeperingen kunnen ze bruin bakken wanneer ze beginnen over hun principes jegens al wat zweemt naar religie. Religie, zo valt te beluisteren, hoort achter de private voordeur te blijven want, zo meent men, in ons land kennen we de scheiding van kerk en staat. Zo blijkt een ijverige raadsfractie in Medemblik nog vorig jaar ten strijde te zijn getrokken tegen, schrik niet, het gebruik van de gemeenteraad om, voorafgaand aan zijn openbare vergadering een moment van stilte en bezinning te betrachten. Je moet er als rechtgeaarde democraat toch ook niet aandenken wat voor onheil zo’n religieus geöriënteerd gemeenteraadslid in die luttele seconden van bezinning kan bekokstoven! Jammer dat ook volksvertegenwoordigers hun eigen geschiedenis zo slecht kennen of, erger nog, zo hardleers zijn. Maar heus, onze eigen Nederlandse staatsrechtgeschiedenis is een andere dan de Franse, ook al zijn er gemeenschappelijke wortels. Toch de subsidie voor het bibliotheekwerk maar verdubbelen?

Kees van Zijverden
NHD 24jan20