Stijl

Er is al veel geschreven over onze Nederlandse bestuursstijl. Die is, zacht gezegd, ‘niet om over naar huis te schrijven.’ Daarom doe ik het maar hier. Naar goed calvinistisch gebruik zie ik drie punten van aandacht: open(baar)heid, naleving en respect. Onze grote roerganger beloofde te werken aan een nieuwe bestuursstijl. Hij leek daarbij vooral de eerste twee punten te bedoelen. Het derde ligt een beetje buiten zijn bereik. En juist het gebrek aan respect is de wortel van alle kwaad. Uit belangstelling en nieuwsgierigheid en vooral ter inspiratie keek ik naar recente Kamerdebatten over de regeringsverklaring. Blij dat mijn kleinkinderen niet in huis waren! Het gebrek aan respect voor elkaar, maar ook voor de toeschouwer, dat daar, vooral door de geijkte extremelingen ten toon werd gespreid deed mij de moed in de schoenen zinken en de knop omdraaien. Dat democratisch middel had ik tenminste nog. Onze waarschijnlijk best beveiligde politicus, die altijd suggereert voorvechter te zijn van de joods-christelijke waarden in onze samenleving, beleed openlijk lak te hebben aan een kernwaarde van ons joods-christelijk erfgoed. In zijn erfgoed komt bekering van iemands dwaalwegen niet voor. Noch voor anderen, noch voor hem zelf. “Dat weet je toch, gek!” sprak hij zelfvoldaan. Toch put ik hoop uit het debat, in diezelfde Kamer, over de wijziging van de Abortuswet. Hoewel ook niet geheel smetvrij was de stijl daarvan toch een klein lichtpuntje.

Kees van Zijverden
NHD 4feb22