Sympathiek

Een interview in Trouw (22 maart) met beeldend kunstenaar Wout Herfkens trok mijn aandacht en bleef me in deze dagen bezighouden. Hij verzamelt afgedankte kruisbeelden, haalt het corpus, het gekruisigde lichaam van Jezus, eraf en legt het in bed, plakt pleisters op handen en voeten en verzorgt de wonden. Ongelooflijk eigenlijk dat in ruim 2000 jaar niemand – voor zover bekend – eerder op dit idee is gekomen. Het is voor de hand liggend, het lijkt in lijn met Jezus’ eigen boodschap, het is een sympathiek gebaar, maar toch ….

Wat deze dag, Goede Vrijdag, vooral doet is ons confronteren met onze realiteit, met wat mensen elkaar kunnen aandoen, hoe verblind we kunnen raken. Is het zinvol om het rauwe beeld daarvan met pleisters te verzorgen en liefdevol toe te dekken? Daarmee wordt ook het contrast met de nieuwe werkelijkheid die ons nog altijd voor ogen staat, die we ook wel het Koninkrijk Gods noemen, verdoezeld. Kunnen wij het dan toch een beetje beter maken? Bijvoorbeeld door 100 kinderen uit het vluchtelingenkamp Moria naar ons fantastische land te halen? Maar zelfs dat lukte ons niet, want het werd geblokkeerd door een staatssecretaris die pleisters ging plakken en ons falen zorgzaam toedekte. Dit alles zal Wout Herfkens niet bedoeld hebben met zijn sympathieke kunstwerk maar ik denk dat we meer gebaat zijn bij de confrontatie met de rauwe werkelijkheid.