Veertigdagentijd

In figuurlijke zin zijn we allemaal vol van het coronavirus. Zo vol dat andere zaken naar de achtergrond worden gedrongen. Zo zitten we ook midden in de periode die in de christelijke kerken veertigdagen- of vastentijd heet. Het is de periode waarin christenen zich bezinnen op de tocht van Jezus naar Jeruzalem waar hij en zijn volgelingen het diepte- en hoogtepunt van zijn loopbaan zullen ervaren. Velen zullen de geschiedenis in ieder geval kennen van het tv-programma ‘The Passion’. Kernpunt uit het verhaal is voor mij het willen en durven staan voor een levenshouding die liefde voor de ander centraal stelt, ook als dat ten koste van het eigen leven gaat en in het vertrouwen dat het uiteindelijk goed zal komen, ook al ziet het daar nog niet naar uit.
En ook in deze periode staan duizenden op de vlucht gejaagde mensen aan de zuidgrenzen van de Europese Unie; mensen die vluchtten voor geweld en andere mensen die wanhopig op zoek zijn naar een – economisch – beter leven voor zich of hun kinderen. En wij zijn bang. Bang te moeten inleveren, inleveren aan welvaart, inleveren aan ruimte, inleveren aan zeggenschap. Zo bang dat onze politieke leidslieden wel zullen vluchten in weer een afkoopsom om mensen “in de regio” onder te brengen. Geloven we dan echt niet meer dat het uiteindelijk goed zal komen?

Kees van Zijverden
NHD 20 maart 2020