Wat bezielt...

Dirk van der Deure.  ┼ 05 februari 2016     Dirk web

In de rubriek ‘Wat bezielt …’ vertellen ‘gewone’ West-Friezen over hun geloof. Dit keer: Indiëveteraan Dirk van der Deure (88). Dirk was  lid van de Protestantse Gemeente Enkhuizen. In de Gereformeerde kerk* had hij allerlei functies, zoals voorzitter van de wijkraad en jeugdleider. Dirk was werkzaam bij Van der Deure kaas in Enkhuizen. Sinds 1951 tot aan zijn dood op 5 februari jl. woonde hij tegenover kaaspakhuis Van der Deure waar hij werkte en de Ontmoetingskerk waar hij jarenlang kerkte.

*In 2004 fuseerden de Gereformeerde kerk, de Hervormde Gemeente en de Lutherse kerk tot de Protestantse Gemeente Enkhuizen

Waar gelooft u in?

Dat is voor mij nogal logisch: ik geloof in God. Daar ben ik mee opgegroeid en dat is bij me gaan horen. Ik ben blij met mijn eigen christelijke achtergrond, maar er is natuurlijk meer dan dat. Al die verschillende godsdiensten interesseren me. Ik kijk met verbazing en verwondering naar mensen die hun geloof vol overtuiging beleven en praktiseren. Dan denk ik: hoe hebben ze dat toch? Misschien zou ik dat ook wel willen, denk ik weleens. Geloof zit zo in me verweven, maar het is niet zo zichtbaar. Terwijl religie wereldwijd zichtbaar is aan de ‘verplichtingen’ die erbij horen: moslims die overal bidden, net waar ze zijn en die Ramadan vieren, hindoeïsme dat je overal tegenkomt in de offers van bloemen en fruit, boeddhisten die vol overgave voor een Boeddhabeeld bidden, noem maar op. Het christendom had ook allerlei zichtbare uitingen, maar dat is allemaal zo anders geworden. Vroeger ging je bijvoorbeeld nooit naar een markt op zondag en je kocht ook geen ijs. Dat doe ik nog steeds niet, maar mijn kinderen wel. Die verschuiving vind ik niet altijd gemakkelijk. Je ziet normen en waarden vervlakken. Dat zien zij niet zo hoor. Maar ik vind dat het niet hoort. Zondag is een speciale dag, een rustdag. Dan neem je de tijd voor bezinning, voor inkeer. Vroeger ging je twee keer naar de kerk, zondagse kleren aan, wandelen. Dat was zo gewoon, maar dat is helemaal verdwenen. Waar zie je nu nog aan dat mensen iets speciaals hebben met God?

Bidden vind ik niet gemakkelijk. Ik ben grootgebracht met de standaardgebeden aan tafel. Maar op een gegeven moment werkten die niet meer. De betekenis ging eraf. Maar wat dan wel? Ik geloof tegelijk ook dat zo’n ingesleten ritueel van belang is. Regel door gewenning, zei meester Gils vroeger altijd. Dat lijntje naar God blijft wel, ook al voel je het niet altijd. Op intense momenten ervaar ik het sterker. Bij verdrietige en mooie is God erbij, dat weet ik zeker.

Welke rol speelt geloof in uw leven?

Dat vind ik moeilijk te uiten, dat heb ik nooit geleerd. Laat ik het zo zeggen: als ik op reis ben, zoek ik graag een kerk op. Als ik daar dan sta en soms bekende muziek hoor of mee kan zingen, dan voel ik mijn geloof. Dat ervaar ik ook letterlijk, als iemand een hand op m’n schouder legt in moeilijke momenten. Dat anderen zien dat je het even niet zo gemakkelijk hebt, is voor mij een teken dat God er is. Voor mijn vrouw was praten over God minder lastig denk ik. Ze dacht er meer, anders over na den ik. Het was voor haar veel normaler om ermee bezig te zijn. Daarin benijdde ik haar wel hoor.

Of ik naar de hemel ga? Ik hoop het wel. Het is in elk geval wel een mooie belofte van God. Hoe het hiernamaals eruit ziet, daar heb ik geen voorstelling van. Ik ben er wel benieuwd naar, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe ingewikkelder ik het vind. Je leest weleens: ‘nu zijn ze weer samen’. Dan denk ik: hoezo? Want hoe herken je al je geliefden die je voorgegaan zijn? En hoe kan dat, al die miljoenen mensen door de eeuwen heen in een hiernamaals? Dat begrijp ik niets van. Maar ik heb wel vertrouwen in een goede afloop. Dat is denk ik mijn geloof.

Welk voorwerp drukt uw geloof het beste uit?

Dat zoek ik niet in een voorwerp, dat is doods. Wel in de natuur. Zo’n tachtig jaar geleden zag ik hier in Enkhuizen het Noorderlicht. Mijn vader zei: kijken jongens, dit zie je nooit meer! We gingen naar de Vesting om het te zien. Prachtig was het.
En wat ik ook zo mooi vind: de horizon. Ik heb weleens dagen achter elkaar gevaren en dan zag ik niets anders dan lucht en water. Die deining van het water, de steeds veranderende luchten, de sterrenhemel, schitterend. Dan zie en voel ik de grootheid van de schepping. Er worden nu steeds meer sterrenstelsels ontdekt. Daar kan ik niet bij. Het is al zo immens!

Datzelfde gevoel heb ik bij mensen. Er zijn er zoveel, maar ze zijn allemaal anders. Hoe bestaat het! Zelf ben ik er een van een eeneiige tweeling. Mijn broer en ik leken heel erg op elkaar, maar toch waren we heel verschillend. De mens zit ingenieus in elkaar!

Wat is volgens u het belangrijkst in het leven?

Daar hoef ik niet lang over na te denken. Voor mij zijn dat liefde en vriendschap. Die heb je absoluut nodig in het leven hier op aarde. Wie daar vanuit gaat, leert de ander kennen, ook in godsdienstig opzicht. Je hoeft het helemaal niet eens te zijn met wat een ander denkt. Er samen over praten, dat is belangrijk. Dan kun je van elkaar leren. Als je je in elkaar verdiept, ken je elkaar. En laat je elkaar vanzelf in de waarde.

Interview en fotograaf: Irene Versnel
Eerder verschenen in het NHD