Waterloo

Ik ben niet zo van de feesten en gedenkdagen, met één uitzondering: de 4e mei. Maar nu, het lijkt in de lucht te zitten; de televisie vergast ons op een imitatiejournaal van de landing in Normandië met zelfs een weersvoorspelling voor de nacht van de landing. En May en Macron spreken in onvoorstelbare eensgezindheid het volk van Europa toe, nagevolgd door Donald Trump. Alsof dit nog niet alles was, was ik de week daarvoor in Waterloo. Een dorpje dat weliswaar in België ligt, maar ook de plaats is waar één van Onze Oranjes bijna sneuvelde: prins Willem, onze latere koning Willem II. Onze voetafdruk aldaar is imposant: een forse heuvel met daarop een al even forse leeuw die zijn klauw agressief geslagen heeft in de wereldbol, toevallig juist op de plaats waar Frankrijk ligt. Die heuvel had ik, in het voorbijrijden, al vaker gezien maar dat daar om heen zo’n drukbezochte bedevaartsplaats voor Nederlanders en Belgen lag, had ik niet beseft voordat nu één van mijn kinderen bedacht mij daar eens heen te slepen. Drie kleinkinderen vergezelden ons. Er is daar veel te zien, antieke en moderne verbeeldingen van de roemruchte Slag bij Waterloo. De jongste, 12-jarige, in ons gezelschap bleek de zin van al die gedenkplaatsen begrepen te hebben. Hij sprak: Papa, ik geloof toch dat oorlog voeren niet zo erg leuk is…..

Kees van Zijverden
NHD 14jun19