Zuzu, een verhaal

AMERSFOORT 15-12-2017

Slecht nieuws voor Zuzu, het 5-jarige jongetje met Downsyndroom dat uitgezet dreigt te worden naar Irak. Staatssecretaris Harbers maakt geen gebruik van zijn bevoegdheid om het kind en zijn moeder een verblijfsstatus te geven.

Burgemeester Bolsius van Amersfoort, waar Zuzu in het AZC verblijft, is zeer teleurgesteld. Hij diende een speciaal verzoek in bij het ministerie. “Dat doe ik niet zomaar”, zegt Bolsius in een reactie.

SCHRIJNEND
“De gezondheid van Zuzu, maar ook het verscheurde gezin, de oorlogstrauma’s bij de kinderen en de toekomst van Khansaa als alleenstaande moeder in Irak zijn zo schrijnend dat ik vind dat er een uitzondering gemaakt moet worden. Dit doet mij verdriet. Ik zie dat de staatssecretaris niet op al mijn argumenten een antwoord geeft.”

Zuzu, zijn moeder en zijn broer Ali dreigen naar Irak te moeten omdat de moeder daar vandaan komt. De vader en het zusje van het gezin zitten nog in Syrië, maar kunnen daar niet weg.

PETITIE
Initiatiefnemers van de petitie ‘Zuzu moet blijven’ zeggen dat uitzetting van de kleuter een ramp is omdat hij in Irak niet de zorg kan krijgen die hij nodig heeft. De petitie werd bijna 20.000 keer getekend, waardoor de zaak aandacht kreeg in politiek Den Haag.

Burgemeester Bolsius blijft zich hard maken voor het lot van Zuzu. “Eigenlijk heb ik al het zwaarste middel ingezet, maar toch wil ik doorgaan”, zegt hij in een video op YouTube.

Dit is het verhaal van Zuzu.

In 2015 werden veel vluchtelingen uit de oorlogsgebieden in het Midden-Oosten in Europa, ook in Nederland, opgevangen. Een van hen was Khansaa met haar kinderen Ali en Zuzu. Inmiddels zijn Khansaa en haar kinderen 7 AZC’s verder en wonen ze in het AZC in Amersfoort. Moeder Khansaa is uitgeprocedeerd en moet met haar kinderen terug naar Irak.

Zuzu is vijf, heeft het Syndroom van Down en is in zijn ontwikkeling een jongetje van nog geen twee jaar oud. Zijn moeder vluchtte twee jaar geleden samen met hem en zijn oudere broer Ali (16) uit Syrië. Vader is in het verleden naar Libanon gevlucht. Van oorsprong is hij Palestijn maar nu statenloos. Bij een deal tussen Libanon en Syrie is hij in Syrie terechtgekomen, waar hij een jaar gevangen zat en gemarteld is. Hij kan het land niet uit omdat de papieren die hij had hem zijn afgenomen. Er was niet voldoende geld om allemaal te vluchten. Het oudste kind en vader zijn achtergebleven en moeder is met Ali en Zuzu gevlucht.

Het was ook niet de eerste keer dat Khansaa op de vlucht sloeg. In 2004 verliet zij Irak voor de opstanden na de tweede Golfoorlog. Zij zocht haar heil in Syrië, het land van haar man. Zuzu werd hier geboren en het leek er veilig, totdat ook daar de oorlog uitbrak.

Nu, twee jaar later is Zuzu, hier in Nederland, nog steeds bang voor water. Het herinnert hem aan de barre tocht in een opblaasbootje over zee, op weg naar vrede en veiligheid, die hij zou vinden in Nederland. Maar achter zijn lach schuilt een getraumatiseerd jongetje dat ‘s nachts niet met het licht uit durft te slapen.

Khansaa is bezorgd over de toekomst, zeker nu de IND hen wil uitzetten naar Irak, alleen omdat zij daar geboren is. Zuzu maakt daar geen schijn van kans. Hij komt er in een vluchtelingenkamp, waar zijn zwakke luchtwegen niet bestand zijn tegen de slechte hygiënische omstandigheden en waar zijn ontwikkeling hard achteruit zal gaan, ook naar de mening van de kinderarts en de psycholoog die hem nu begeleiden. Zuzu is in Irak niet veilig. Zijn moeder als alleenstaande vrouw zeker ook niet.

Irak veilig? Volgens de IND wel… maar als ik Buitenlandse Zaken om een reisadvies vraag krijg ik een ander verhaal te horen, evenals van UNICEF en UNHCR.
Een Algemeen Ambtsbericht over Irak van november 2016 zegt over vrouwen: De situatie van vrouwen in Irak is niet veranderd ten opzichte van de vorige verslagperiode. Zij hebben nog altijd te maken met maatschappelijke, juridische en sociale beperking en kunnen het slachtoffer worden van eergerelateerd, seksueel en huiselijk geweld.

De Verenigde Naties namen in november 1989 het Kinderrechtenverdrag aan dat Nederland ratificeerde in 1995.
Artikel 23 van dat verdrag onderschrijft de kwetsbare positie van kinderen met een handicap:
“De Staten die partij zijn, erkennen dat een geestelijk of lichamelijk gehandicapt kind een volwaardig en behoorlijk leven dient te hebben, in omstandigheden die de waardigheid van het kind verzekeren, zijn zelfstandigheid bevorderen en zijn actieve deelneming aan het gemeenschapsleven vergemakkelijken.”

Daarom: we kunnen de petitie www.zuzumoetblijven.nl ondertekenen en zoveel mogelijk delen.